Deze vaas maakte ik voor Bevrijdingsdag 2020, we vierden 75 jaar vrijheid. De vaas is een eerbetoon aan mijn opa Ive Vinke, die tijdens de 2e wereldoorlog in het verzet zat. Hij bood onderdak aan onderduikers en verborg verboden radiotoestellen. Nadat hij verraden was, werd hij op 1 augustus 1944 gearresteerd en overgebracht naar concentratiekamp Sandborstel. Pas in 1951 kreeg mijn oma van het Rode Kruis bericht dat haar man op 3 mei 1945 was overleden. Zijn dood en het gemis drukten een stempel op het gezin van mijn vader. En zo heeft het ook impact gehad op mijn leven en op mijn werk. In deze vaas zie je daar iets van terug.

Een kwestie van perspectief

In het ontwerp van de vaas zie je duidelijk de drie halve tulpen in rood, wit en blauw. Symbool voor de Nederlandse vlag. Halve tulpen, ze laten zien dat het leven gehavend is. Die donkere kant van het leven zie je ook in het zwart op het kruis rechts. De andere kant van het kruis is wit. Zo laat ik zien dat donker en licht samenhoren. Er is  altijd weer licht na de duisternis. Hoop na verdriet. Het perspectief van waaruit je naar deze vaas, en naar het leven kijkt, bepaalt wat je ziet. Hoe je in het leven staat.

Prijs van de vaas: € 750,-

Het verhaal van mijn opa

“Ive Vinke, mijn opa, woonde met zijn ouders, broer en zusje in Hattemerbroek. Zijn vader had een taxibedrijf en een garage. Ook was daar een lijkwagen, waarin hij onderduikers kon verbergen. Na een melding deed de Sichterheits Dienst op 1 augustus 1944 huiszoeking en vond de radiotoestellen. Het was een dinsdagavond. Ive werd direct gearresteerd en kwam terecht in het ‘Polizeiliches Durchgangslager’ in Amersfoort. Daarna werd hij afgevoerd naar het concentratiekamp Neugengamme, waar hij in oktober geregistreerd werd met het kampnummer 56528.

In het voorjaar van 1945 is hij naar concentratiekamp Sandborstel overgebracht. Daar was aan alles gebrek en er brak vlektyfus uit in het kamp. Eind april 1945 werd het kamp bevrijd. Er waren toen nog ongeveer 5500 gevangenen, onder wie zo’n 330 Nederlanders, maar mijn opa was niet een van hen.

Er is lang onduidelijkheid geweest over het overlijden van Ive Vinke. Pas in 1951 kreeg mijn oma via het Rode Kruis te horen dat haar man was overleden op 3 mei 1945 in de omgeving van het Duitse Neustadt. In 1962 werd bij het concentratiekamp Sandborstel na opgravingen een stoffelijk overschot gevonden met het Neuengamme-kampnummer 56528.

Mijn opa is in 1962 op het Ereveld van de Oorlogsgravenstichting in Loenen (vak E graf 406) herbegraven. Hij was was toen 27 jaar. Elk jaar herdenken we opa daar op die plek. Pas in mei 2019 bij het graf van mijn opa vertelde mijn vader voor het eerst over het herbegraven van mijn opa en over het kleine kistje, waarin de stoffelijk resten van mijn opa waren verzameld.’’

Een deel van de opbrengst van de vaas gaat naar het NIOD, dat heeft uitgezocht welke route mijn opa heeft afgelegd; naar kamp Neuengamme waar een gedenkplaats voor de gevallenen komt; en naar de erebegraafplaats in Loenen.